مبارزه

مبارزه همیشه برام واژه مقدسی بوده همیشه یه جریان طبیعی از روند زندگی شاید نمی گم همیشه یک روندرو طی می کرده نه گاهی مبارزه نکردن یه جور مبارزه است ولی همونهم وقتی برام معنی داشته که یه چیزی رو دنبال کنه و یه مقصد و هدفی داشته باشه اگر اینجور نگاه می کردی اونوقت همه چیز معنی دار میشد از راه رفتن و نفس کشیدن تا جنگیدن و جون دادن...

و همیشه یه مسئله مطرح می شد خوب چه چیزی می تونه به عنوان هدف مناسب باشه؟!آخرین جوابی که برای این سؤال اون روزها داشتم این بود که نفس کمال و کامل بودن خود به خود و به طور غریزی این کارو می کنه و البته چندان هم بیراه نبود کمال طلبی تو ذات ما آدمهاست و هیچ کس نمیتونه منکر این بشه که یه جوری و یک جایی به دنبال کمالیه...

اما امروز یه سؤال جدی دارم! با فرض اینکه اصل مبارزه و حرکت درست باشه(و گرنه آدم از آدم بودش دور میشه و به قول کابوک مرداب که  پر از ابیه که یه وقتی زلال بوده وقتی یه جا می مونه می گنده )یه سؤال اینه که چه ملاکی برای تعیین روش مبارزه وجود داره؟البته وقتی بپذیری که برای چیزی که می خوای باید تلاش کنی در راستای چیزی که می خوای ملاک ها تعیین میشن و شاید باید ها و نباید ها خیلی دلی ولی کاملا تحقق پذیر همیشه خودشون رو نشون بدن(یاد یه بحث نیمه کاره در مورد این دلیها با یکی از دوستام افتادم... )البته به شرطی که بتونی با دلت صاف باشی و ...

اما سؤال جدیم اینه که چه چیزی می تونه اونقدر با ارزش باشه که آدم براش تلاش کنه یا بهتر بگم چه چیزی وجود داره که ادم مطمئن باشه از تلاش کردن در اون راستا پشیمون نمیشه؟! چه چیزی ارزش اینرو داره که کمال طلبی ما به اون تعلق بگیره...؟