بساباد

نمی دانم

bosabad — Tue, 22 Jul 2008 15:26:12 GMT

نمی دانم کجا؟

نمی دانم شراب تلخ را با من سازگاری هست؟

در این سکوت پر خروش باد

در این خاموشی شبهای تار

من از روزگار شرابی خواهم ساخت ...

و خواهم نوشید و خواهم پاشید...

نمی دانم چرا؟

کاش می شد گفت

کاش می شد رفت

کاش این لبهای بهم دوخته باز میشد روزی

و چشمان پر باران تو را دریاچه می شد...

سه ره پیداست

bosabad — Sun, 20 Jul 2008 07:54:18 GMT

و ما ننسخ من آیة أو ننسها ، نأت بخیر منها أو مثلها!

ما نشانه ای را نابود نکرده و یا فراموش نمی کنیم ، بلکه نشانه ای ازآن برتر و یا مانند آن می فرستیم.

***

با تو هستم های...

با چشم گرفتم من خار سر راهت را!

لطف کردی با عنایت بهمه آنجا

چشم پر خارم را خون ریز رها کردی...

اکنون که جدا گشتم من سخت پرشانم

تنها وغم آلوده افسرده افسرده

از راز جهان مدهوش در کار تو حیرانم

بی چشم رها کردم پاس سرآن کوچه

تا چشم بماند باز

تا خار نیالاید آن صورت ماهت را

افسوس که یک لحظه آن شب تو وفا کردی

افسوس از این رویا

افسوس ازین دنیا

باید بروم اما، تنها ، تنها ، تنها ...

***

وقت آن است که ضعف آید و نیرو برود قدرت ازمنطق شیرین سخن گو برود

ناگهی باد خزان آید و این رونق و آب که تومی بینی ازین گلبن خوشبو برود

پایم از قوت رفتار فرو خواهد ماند خنک آنکس که حذر گیرد و نیکو برود

تا به روزی که به جوی شده باز آید آب یعلم الله که اگر گریه کنم ، جو برود

من و فردوس بدین نقد بضاعت که مراست؟ اهرمن را که گذارد که به مینو برود؟!

همه سرمایه سعدی سخن شیرین بود وین ازو ماند ، ندانم که چه با او برود!

bosabad — Mon, 14 Jul 2008 19:51:00 GMT

نمی دانم چرا با همه نزدیکیت فقط در هنگام ضعفمان تو را بیاد می آوریم؟!

نمی دانم چرا اما نمی توانم زیبایی امید را

زیبایی و عظمت خلقت و ارتباط با آن را منکر شوم...

این تو هستی همه چیز!و من همانا از توام...!

bosabad — Mon, 14 Jul 2008 00:12:28 GMT

ای کاش می دانستی ...

ای کاش تصمیمت را گرفته بودی...

ای کاش سردرگم نبودی...

ای کاش یکدل بودی...

ای کاش باور می کردی احساست را...

ای کاش توهم باور می کردی و می پذیرفتی آنچه را من بدان ایمان دارم...

حقیقت احساسم را...

bosabad — Thu, 10 Jul 2008 13:47:17 GMT

در عجبم از روشنفکران و متفکران و فلاسفه ی دانشمندی(همونایی که اومدن دانشگاه که انیشتین و ادیسون و باخ و کانت بشن البته صرفا با تشریف فرماییشون به دانشگاه نه با تلاشی که نمی کنن! )که ادعای درک و شعورشون گوش فلک رو کر کرده و به عالم و آدم توصیه می فرمایند که این خوبست و آن بد (هرچند گویا یکی از ملزمات روشنفکری اینه که خوب و بد همه جا نسبیه برا همین بیچاره ها نمی تونن اینو بگن ولی چون حرص می خورن یادشون میره!)در حالی که تنها کتابی که خوندن در طول عمر پر از دستاوردشون (البته بجز اونایی که معلم دبیرستان و معلم خصوصی بلکه برای بالا بردن شعورشون زده تو سرشون و بهشون خوندونده!) داستانهای جذاب خاله ریزه است(که البته اونو هم قبلا یه دفعه تو تلویزیون دیدن...)!

bosabad — Sun, 06 Jul 2008 07:35:43 GMT

داشتم به این فکر می کردم که چیزی که از دل بر می آد و طبعا بر دل می شینه هیچ وقت با بازی های زبانی و لفاظی های فریب کارانه نمی تونه بوجود بیاد یا از بین بره.

صداقت رو همیشه میشه از درخشش چشم و پاکی نگاه فهمید...

هرکسی کو دور ماند از اصل خویش، بازجوید روزگار وصل خویش!

bosabad — Mon, 30 Jun 2008 14:26:18 GMT

می خواهم خوشگل حرف بزنم!

روزها از پی هم می گذرند و ساده یا پیچیده با سختی و آسانی ، هر چه باشند سعیی تمام در افزودن شماره روزها و سالهای زندگیمان دارند...پیش خودم شکایت می کردم که عمر گذشت و هیچ کاری از پیش نرفت ، نه تغییری نه افزودن بر دانشی و فهمی نه ساختن و آبادان کردنی...و مانده ام که در این هیاهو و غوغای هر روزه همچنان گرفتار خود و در آن مانده ایم . دم از چون و چرا می زنیم وهر کداممان گویی در سرگشتگی و گمشدنمان رهبری هستیم و در دانایی امام! اما امامی که خود بر راهبری خود ناتوان است...و نمی دانم آیا به اصل و ریشمان باز می گردیم؟آیا در نهایت انسانیتی را که از گذشتگان بما رسیده است و رمز بقای نسلمان بوده،باز می یابیم؟!آیا برای درک خودمان هم نیاز به چیزی خارج از خودمان داریم؟و آیا رمز دانش را نباید از دانشمند بیاموزیم...؟باز هم یاد این افتادم که در کشورمان این روزها از فرط تجمع دانشمند و نابغه ،قرار است از خارج آدم خنگ وارد کنند ما تربیت کنیم!!حتی آدمهامان و تربیتمان گویا این روزها وارداتی شده است...کاش از این واقعیت خودمان فرار نمی کردیم،کاش به خود می آمدیم،نمی دانم چطور می شود آدمها به این روز می افتند که انسان بودن با نبودن برایشان یکی می شود.کاش...،کاش...،کاش...

bosabad — Mon, 23 Jun 2008 12:56:18 GMT

بلاخره شد !هنوز هم اراده ام خیلی ضعیف نشده!جالبه سیگار نمی کشم!

***

این روزا به لطف جناب مشاور برگشتم به سیستم خودم کمتر چیزی تکونم میده...

***

امروز حس بدی بهم منتقل کرد.مستقل از این که من چی می خوام این معنی نداره کسی بی اجازه برام تصمیم بگیره.یاد این شعر افتادم :

چه کسی می خواهد من و تو ما نشویم؟!

خانه اش ویران باد !

bosabad — Fri, 20 Jun 2008 11:41:48 GMT

انا لله و انا الیه راجعون

bosabad — Tue, 17 Jun 2008 18:11:18 GMT

من خیلی کم شعر می گم مگه این که خیلی دلم گرفته باشه ...

دیروز حال و هوام اینطوری بود.مطلع غزل رو اینجا می ذارم:

تو ز من خسته و آسوده ای از دوری من

من پریشان و تو خشنود ز بی زوری من