طلب های آدم را که ندهند و اعتبار آدم به خاطر بد قولی و دروغ و کلاشی و زیاده خواهی و دزدی دیگران (یک سری آدم که به خودشان می گویند دکتر و استاد دانشگاه و مدیر عامل و ادم به اصطلاح موفق! از بازاری جماعت و آدم بی سواد و بی فرهنگ حرف نمی زنم) هی برود زیر سوال آدم مثل یک حیوان دو حرفی توی سرش بزند و بدود تا بلکه لقمه نان حلالی در بیاورد! روزگارت می شود دویدن و از برنامه عقب افتادن... نه کتابی فرصت می کنی بخوانی نه به خوانواده ات فکر کنی و نه از دوستانت خبری بگیری نه کار علمی جدیدی بکنی... تو می مانی و گوساله هایی که توی بزرگ کردنشان مانده ای ... کمک های مهربانانه دوستان و چه بسا خود دوستان را هم به مرور از دست می دهی... آخرش هم یواش یواش از خیر عاشق شدن و تشکیل یک خانواده می گذری... شما به من بگویید نمرده نباید بر چون منی نماز کرد؟!!